-Okan Buruk Yönetiminde Avrupa Şansımız-
Okan hocanın felsefesini görebiliyorum. İşlerin kötüye gitmemesi adına, son damlasına kadar politika yapması gerektiğine inanıyor ve bunu uyguluyor.
Antrenörü 3 güruh yiyebilir : Taraftar - Yönetim - Oyuncular
1• Taraftar beni yemesin diye, en kötü maçtan sonra bile, örneğin rezalet AZ Alkmaar maçları sonrası, hiç kimsenin sinir uçlarına dokunmadan, hiçbir taraftar tepkisine cevap vermeden, olabildiğince yuvarlak konuşup, hiçbir şey olmamış gibi demeç vermeden geceyi bitirmek istiyor.
2• Yönetim tarafından yenmemek için, her açıklamasında yönetimi takdir ediyor, çalışmalarından bahsediyor, istediği oyuncunun tam zıttı alınsa bile, en ufak ters laf etmiyor.
3• Oyuncular tarafından yenmemek için, sözü geçecek tüm oyunculara tolerans tanıyor. İcardi 2 gün izin mi istedi, 3 gün verin. Kaan 15 kilo mu almış, 5 daha alsın düz olsun. İcardi kilosundan koşamıyor mu, olsun, öbürleri koşsun. Barış menajerinin aklıyla idmana mı çıkmamış, 2 gün daha çıkmasın.
Bütün kararların tek bir amacı var: Yeter ki ortalık karışmasın.
Bunların olumlu yönü, gidebildiğin yere kadar dirlik içinde götürür, şampiyonlukları elinde tutar, seri yaparsın. Nitekim 4. sene üst üste şampiyonluğa gidiyoruz.
Olumsuz yönleri ise ;
Bir oyuncuya verdiğin her taviz, diğer oyuncuları etkiler. İcardi’nin bu imtiyazlı halinden bütün takım rahatsız. O sahadayken kimsenin koşup da topu ileriye taşıyası gelmiyor. Derbi mağlubiyetine bile göz yumuyorlar. Oynayıp da bu adamı kral mı yapalım diyorlar. Her ay 3 kilo alan Kaan’la zamlı sözleşme yapılınca, yabancı oyuncular biz keriz miyiz diye düşünmeye başlıyorlar.
İşte bu politik tavır, disiplinden uzaklaştırıyor. Disiplinin olmadığı yerde avrupa başarısı mümkün değil. Nitekim, 4 yılda elle tutulur bir başarı görmedik, en çok bu sene yaklaştık, onda da Osimhen’in üstün çabası ve meziyetleriyle tek başına aldığı maçların etkisi göz ardı edilemez. O yokkenki takıma, takım demeye bin şahit istiyor.
Şimdiye kadar göremediğimiz dirençli takım / taktiksel plan anlayışını bundan sonra göreceğimizi de sanmıyorum. Bu anlayışa rağmen kadro kalitesiyle ligde uzun yıllar daha başarı gelebilir, arayı açtıkça açabiliriz, fakat avrupada, 10’da 1’imiz bütçeli kuzey takımlarına pas pas olup erken aşamalarda elenen, ara sıra da iç saha gücüyle büyük takımlara karşı zafer kazanan, klasik, ateşli Türk takımı olmaktan ileriye gideceğimizi sanmıyorum.
Bireysel yeteneklere bağlı ataklar ve karambolden gelen gollere iç saha tribün gücünü katarak, arada bir büyük takımları yenmenizle övünürsünüz. Ama taktik disiplin, rakibe göre plan, fiziksel dayanıklılık ve kondisyon gibi kavramları temel felsefe edinirseniz, ancak o zaman avrupada derece elde edebilirsiniz.
Ben hayalimdeki o sistematik, çatır çatır top oynayan, rakibe göre sürpriz 11’ler çıkaran, kimsenin beklemediği bir oyuncuyu o maç sahaya sürüp maçın yıldızı yapan, sahada hem rakibi, hem de biz taraftarları şaşırtan Galatasaray’ı, şu anki Okan Buruk’la görmemizin mümkün olmadığı kanısındayım. Ama Galatasaray’lıyız, destek olacağız. Umarız ki, bu ‘gevşekliğe tolerans tanıma’ anlayışından vazgeçerek, sürdürülebilir başarı hedefine disiplini de harmanladığı mentaliteye bir gün erişir. -Alıntıdır-
